แนวทางในการไขปัญหา
1. การปรับปรุงกระบวนการยุติธรรม กระบวนการทางกฎหมาย เช่น การเพิ่มโทษ และการฝึกอบรมตำรวจ แพทย์ พยาบาล นักสังคมสงเคราะห์ อัยการ ผู้พิพากษา ให้มีความเข้าใจในเรื่องความรุนแรง เข้าใจปัญหา รวมทั้งวิธีการให้ความยุติธรรม กับผู้ที่ถูกกระทำ
2. การให้ข้อมูลข้อสนเทศแก่ประชาชนเกี่ยวกับหน่วยงาน ที่จะติดต่อเมื่อมีการกระทำรุนแรง
3. ดำเนินการให้มีแผนระดับชาติ และกลไกการประสานงาน และดำเนินงานให้ได้ผลเป็นไปในทิศทางเดียวกัน
4. ส่งเสริมสถาบันครอบครัว โดยให้ความรู้เรื่องครอบครัวศึกษา สิทธิมนุษยชน สิทธิเด็ก วิธีการแก้ความขัดแย้ง โดยไม่ใช้ความรุนแรง และการดำรงชีวิตตามหลักศาสนา เพื่อสร้างความตระหนักในสิทธิของตนเองและผู้อื่น
5. สนับสนุนให้มีการทำงานจัดการปัญหาด้านความรุนแรงต่อเด็กและสตรี ในกลุ่มต่าง ๆ เพิ่มขึ้น และเป็นประเด็นที่ทำงาน ให้ต่อเนื่อง ทั้งภาคธุรกิจองค์กรเอกชนอื่น ๆ สื่อมวลชนแขนงต่าง ๆ และรายการวิทยุ
การแก้ไขปัญหาของความรุนแรงในครอบครัว
การแก้ไขปัญหาความรุนแรงในครอบครัวโดย การใช้กลไกทางกฎหมายคือ ประมวลกฎหมายอาญา ยังไม่เอื้อต่อการใช้สิทธิของผู้ถูกกระทำซึ่งส่วนใหญ่ เป็นเด็กและสตรี เนื่องจากความสัมพันธ์พิเศษระหว่าง ผู้กระทำกับผู้ถูกกระทำ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. 2550
- ร่างโดยคณะอนุกรรมการด้านกฎหมายในคณะกรรมการส่งเสริม
และประสานงานสตรีแห่งชาติ (พ.ร.บ.ขจัดความรุนแรงในครอบครัว)
- ผ่านการวิพากย์ร่างและนำเสนอสู่วาระการพิจารณาตามขั้นตอน
ร่วมทศวรรษ
- ประกาศในราชกิจจานุเบกษาและมีผลบังคับใช้ 12 พฤศจิกายน 2550
ความรุนแรงในครอบครัวเป็นปัญหาที่มีความละเอียดอ่อนซับซ้อนเกี่ยวพันกับบุคคลใกล้ชิดมีลักษณะพิเศษแตกต่าง จากการทำร้ายร่างกายระหว่างบุคคล โดยทั่วไป
การใช้มาตรการทางอาญาตามประมวลกฎหมายอาญามาบังคับการกระทำ ความรุนแรงในครอบครัวจึงไม่เหมาะสมเนื่องจากกฎหมายอาญามี เจตนารมณ์ที่ จะลงโทษผู้กระทำความผิดมากกว่าที่จะแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำผิดหรือปกป้องคุ้มครองผู้ที่ถูกกระทำด้วยความรุนแรงในครอบครัว
1. ลักษณะของความรุนแรงในครอบครัว (มาตรา 3)
แบ่งเป็น 3 ลักษณะ
แบ่งเป็น 3 ลักษณะ
การกระทำที่เป็นเจตนาพิเศษ เพื่อให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจของบุคคลในครอบครัว โดยมุ่งเน้นเจตนา ไม่มุ่งเน้นวิธีการพิจารณาลักษ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น